Architect en meubelontwerper Gerrit Rietveld (Utrecht 24 juni 1888 – 25 juni 1964), leerde het vak van meubelmaker in de werkplaats van zijn vader. Hij ontwikkelde zich door bijscholing in architectuurtekenen en later architectuur. Hierdoor kwam hij in contact met leden van De Stijl zoals Robert van ‘t Hoff, Bart van der Leck, Theo van Doesburg. In 1919 sloot Rietveld zich aan bij De Stijl en vestigde zich niet veel later als zelfstandig architect.
Rietveld ’s meubelontwerpen uit deze periode, in de karakteristieke primaire kleuren rood, geel en blauw, zijn dan ook pure realisaties van de opvattingen van De Stijl. In 1921 ontmoette hij de binnenhuisarchitecte Truus Schröder-Schräder voor wie hij,
Oude tijden herleven
in nauw overleg, in 1924 het Schröderhuis ontwierp. Na het opheffen van De Stijl in 1931 brak er voor Rietveld een moeilijke periode aan. Door crisis en oorlog werd er minder gebouwd.
In deze periode maakte Rietveld wel een groot aantal meubelontwerpen. In de vijftiger jaren kreeg Rietveld steeds meer prestigieuze opdrachten. Zo realiseerde hij in 1958 onder andere de inrichting van het Nederlands paviljoen tijdens de wereldtentoonstelling in Brussel, de Perskamer van het Unesco gebouw in Parijs en bouwde hij “Weverij de Ploeg” in Bergeijk . Regelmatig ontwierp hij ook meubels voor zijn gebouwen. Een belangrijk deel daarvan is nu onderdeel van de collectie van RIETVELD Originals die sinds de zomer 2014 door Spectrum gevoerd wordt.
De Rietveld ruimte
In de Rietveld kamer ziet u twee van de oorspronkelijke fauteuils uit het Unesco gebouw in Parijs. De laagste fauteuil kreeg vanwege de typische armleuningen als bijnaam De ‘Zwaan’. Rietveld ontwierp deze gestoffeerde fauteuil eigenlijk voor, de 'ideale flat' aanvankelijk een onderdeel van de Nederlandse inzending op de Wereldtentoonstelling in 1958 in Brussel. Ook de iets hogere fauteuil werd oorspronkelijk ontworpen voor de Wereldtentoonstelling en is daar ook eenmalig als vierzitsbank uitgevoerd. Deze stoel kreeg later de bijnaam ‘Unesco’. De ‘Unesco’ toont veel gelijkenis met de beklede stoel die Rietveld in de jaren dertig voor Metz & Co ontwierp en later bekend werd als de ‘Utrecht’.
De foto laat de Unesco ruimte zien vlak na de opening. Samen met de reconstructie van een deel van het linoleum geeft het een beeld van de oorspronkelijke ruimte.
Het opvallende kleurgebruik op de vloer én de toepassing ervan op meubels spraken ook toen direct aan. De N.V. Nederlandsche Linoleumfabriek in Krommenie (nu Forbo Flooring) besteedde er uitgebreid aandacht aan in haar Linoleum nieuws. Ook nu is de vloer tot stand gekomen in samenwerking met Forbo, de kleuren komen uit de Marmoleum Next Generation collectie
De Perskamer voor Unesco in Parijs
In 1958 richtte Gerrit Rietveld in opdracht van het Nederlandse toenmalige Ministerie van OC & W de Perskamer in van het Unesco gebouw in Parijs. Hij werkte hierbij samen met de meest vooraanstaande architecten van zijn generatie zoals Marcel Breuer, Charles Le Corbusier, Pier Luigi Nervi en Walter Gropius. De werkruimte voor journalisten is gelegen in de kelder van het gebouw en is lastig in te delen door de schuine wanden en vele pilaren. In een toelichting op zijn ontwerp zei Rietveld later: “Om aan zo’n interieur een gezicht te geven van een aangename werksfeer, was behalve de goede vorm en plaatsing der installaties een soort jongleren met kleuren en lijnen nodig”. Hij overwoog hiervoor schilders in te schakelen maar vond uiteindelijk een oplossing door de linoleumvloer van een patroon te voorzien dat niet alleen ónder maar ook óp de tafelbladen doorloopt. Voor de nieuwe vloer is ook hier gebruikt gemaakt van de bestaande Forbo Marmoleum Next Generation collectie